Kościół Mariacki, Kraków, pl. Mariacki 5, telefon i godziny mszy

Msze święte:

dni powszednie i soboty - 6.00, 6.30, 7.00, 7.30, 8.00, 8.30, 9.00, 9.30, 10.00, 10.30, 11.00, 18.30;

niedziele i święta - 6.00, 7.00, 8.00, 9.00, 10.00, 11.15, 12.00, 13.00, 18.30

Jego właściwa nazwa brzmi: Kościół Archiprezbiterialny pod Wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Ten najsławniejszy w Polsce kościół był świątynią krakowskiego patrycjatu i mieszczaństwa.

W ołtarzu głównym szafkowy ołtarz dłuta mistrza Wita Stwosza z drewna lipowego i dębowego z lat 1477 - 89 i polichromią Jana Matejki.

Każdego dnia co godzinę rozlega się z wieży mariackiej hejnał. Jeszcze do niedawna (do 4 maja 2002) była ona niedostępna dla zwiedzających.

Wokół kościoła Mariackiego rozciągał się dawniej cmentarz. Dziś jest tu jeden z najpiękniejszych zaułków Krakowa - plac Mariacki, ozdobiony fontanną z chłopcem z brązu. Jest to kopia jednej z figur ołtarza Mariackiego - dar krakowskich rzemieślników dla miasta.

Ołtarz Mariacki - Wita Stwosza - dominuje nad wnętrzem Bazylki Mariackiej. Ten wspaniały pomnik średniowiecznego snycerstwa, poświęcony czci Maryi Panny, od wieków nieodmiennie budzi podziw kolejnych pokoleń. Jest to największy tego rodzaju ołtarz w Europie; powstał w latach 1477-1489, a ufundowany został przez mieszczaństwo Krakowa. Ma on wymiary - 11 x 13 m; wysokość realistycznie oddanych postaci wynosi ok. 2,7 m. Wykonany został w drzewie dębowym (konstrukcja) i lipowym (rzeźby). Podstawę Ołtarza stanowi predella z drzewem genealogicznym Chrystusa i Maryi. Szafę nastawy zdobią cztery skrzydła, z których dwa (zewnętrzne) są nieruchome. Otwarta szafa obrazuje tajemnice Radości Maryi - od Zwiastowania do Zesłania Ducha Świętego - na skrzydłach, z wielką plastyczną sceną Zaśnięcia Maryi Panny w otoczeniu Apostołów - w centrum, Wniebowzięciem i Koronacją w asyście św. Wojciecha i św. Stanisława - powyżej. Po zamknięciu skrzydeł szafy ukazuje się dwanaście scen Boleści Maryi.

Historia organów w krakowskim kościele farnym to długi szereg dat wyznaczających budowy kolejnych nowych instrumentów zastępujących wcześniejsze, najczęściej nie nadające się już do użytku, gruntowne reperacje, rozbudowy i przebudowy.

Podejmując próbę wyznaczenia przynajmniej w pewnym przybliżeniu czasu, który w największym stopniu zaważył na kształcie instrumentu, dał świadectwo dobrego rzemiosła jego twórcy oraz pozostawił trwały ślad do czasów współczesnych, uwagę zwracają lata 1799-1899.

W roku 1799 podpisana została umowa pomiędzy Kościołem Mariackim a organmistrzem Ignacym Ziarnickim, w wyniku której na zachodniej ścianie Bazyliki zbudował on szafę organową. W niezmienionej postaci przetrwała ona do dzisiaj. Ziarnicki rozbudował i ozdobił także chór muzyczny. Kształt nowej szafy organowej i jej rozmiary wyznaczyły wielkość instrumentu, który jako organy trzydziestogłosowe, wyremontowane, sprawne technicznie i brzmieniowo 100 lat później oddał do użytku organmistrz Jan Śliwiński.

Można sądzić, iż to właśnie w roku 1899 organy na zachodnim chórze kościoła prezentowały najlepszy stan techniczny spośród instrumentów, które znajdowały się tam wcześniej. Niestety, jeszcze tylko przez 9 lat dane było im pozostać instrumentem o mechanicznej trakturze gry.

W roku 1989 organy zyskały na nowo trakturę mechaniczną, nawiązując do chlubnej w tym względzie przeszłości minionych stuleci.

Nie należy zapominać, iż w roku 1899 Tomasz Fall ze Szczyrzyca zbudował nowe siedmiogłosowe organy w południowej nawie Bazyliki, których sprawna mechanika gry oraz intonacja umożliwiają do dzisiaj wykorzystywanie tego instrumentu z powodzeniem także do celów koncertowych.