Rodzina Stanisława Pyjasa jednak zgadza się na ekshumację

Czy ekshumacja po 33 latach od śmierci może jeszcze pomóc odnaleźć nowe ślady? Prokurator Piątek mówi tylko: 9 marca IPN podjął decyzję o konieczności jej przeprowadzenia. Ma ona pomóc odpowiedzieć na 22 pytania prokuratora, dotyczące obrażeń ciała studenta. Odpowiedzi mają udzielić biegli.
Co to za 22 pytania? Nie wiadomo. Prowadzący śledztwo Ireneusz Kunert dostał oficjalny zakaz wypowiadania się w prasie.

Bronisław Wildstein, przyjaciel zmarłego, przyznaje, że ekshumację należy przeprowadzić. - Nie jestem specjalistą. Ale skoro z kilkusetletnich szczątków badanych przez archeologów daje się wyczytać sporo informacji, to i w tym przypadku może to przynieść efekty - podkreśla. Dodaje, że nie ma powodów wątpić w słuszność decyzji prokuratora. - Cieszę się, że rodzina się zgodziła. IPN postąpił w tej sprawie delikatnie, pytając ich o zgodę. Choć, według prawa, nie musiał tego robić - tłumaczy.
To on w 1977 roku przekupił pracownika prosektorium i obejrzał zwłoki przyjaciela, a potem na własną rękę prowadził śledztwo.

Inna koleżanka Staszka - Liliana Sonik, nie jest tak bardzo przekonana co do decyzji IPN.
- W latach 70., a potem po wznowieniu śledztwa w wolnej Polsce liczyliśmy na sprawiedliwość. Ale co nam mogą powiedzieć po tylu latach? - pyta.

Śmierć studenta
Stanisław Pyjas został pobity na śmierć i znaleziony w bramie przy ul. Szewskiej w Krakowie, 7 maja 1977 roku. Wiadomo, że był inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa, jednak w ciągu kilku kolejnych śledztw w latach 90. nie zdołano wskazać ani winnego pobicia, ani zleceniodawcy.
Pierwsze śledztwo w 1977 r. zostało umorzone, a PRL-owskie władze forsowały tezę, że pijany Pyjas spadł ze schodów. Przeczyły temu wyniki sekcji zwłok, w których czytamy o licznych złamaniach kości czaszki, spowodowanych uderzeniem tępym narzędziem (np. kastetem).