Wisła Kraków wreszcie wygrywa!

Tak, tak, to on przecież, jako ostatni z wiślaków, zdobył ligowego gola - 11 grudnia w 33 min sosnowieckiego meczu z Zagłębiem Lubin (1:0). I umówmy się, że strzelecko zaczarował "Białą Gwiazdę", czym w sporej mierze doprowadził do marcowego "bigosu". A kiedy już uznał, że wystarczy, to wziął sprawy w swoje ręce i w 65 min sobotniej potyczki z gdańską Lechią dał - miejmy nadzieję - początek kolejnych, już wiosennych, zdobyczy bramkowych wiślaków.

Naturalnie, z tą winą Marcelo to jest taki mały żarcik na początek kalendarzowej wiosny. Można się też cieszyć z pierwszego w 2010 roku ligowego zwycięstwa krakowian. Jednakże dobry nastrój nie powinien mieć nic wspólnego z założeniem różowych okularów i obwieszczaniem wszem i wobec, że znowu płynie Wisła szybkim nurtem, nie szukając rozlewisk i nie napotykając żadnych tam.

Między innymi dlatego że Henryk Kasperczak nie jest żadnym cudotwórcą, odmieniającym drużyny na pomocą czarodziejskiej różdżki. Przypuszczamy więc, że w sobotę po raz kolejny przekonał się, ile czeka go pracy. Albowiem wynik 3:0 jest efektowny, jednakże nie oddaje całościowego obrazu spotkania, a nawet w sporym procencie go zaciemnia.

Przecież gdyby po godzinie gry ktoś postawił na trzybramkowy sukces wiślaków, można by ten dowcip usprawiedliwiać faktem kibicowskiej desperacji. Niewiele bowiem wskazywało nie tylko na sukces, ale nawet na pokonanie przez krakowian gdańskiego bramkarza!

Gdyby natomiast, w 23 min, Wiśniewskiemu stało precyzji, gospodarze byliby na wynikowym minusie. Skrzydłowy Lechii ograł bowiem Piotra Brożka, ale miast skierować piłkę w prawy róg bramki, posłał ją, owszem, w tym kierunku, tylko że obok prawego słupka.

Ponadto jakość poczynań wiślaków, do objęcia przez nich prowadzenia, niech zobrazuje fakt, że najlepszą okazję strzelecką (Paweł Brożek sam przed Kapsą w 21 min) stworzyli im... rywale, a ściślej - Pietrowski ,źle podając piłkę głową do własnego bramkarza.

W futbolu często jednak bywa tak, że "jeden ruch na szachownicy" (akcja, strzał, zmiana zawodnika, pech, szczęście itp.) odmienia obraz wydarzeń. I tak właśnie stało się w 65 min. Tym bardziej że centra Małeckiego z rzutu wolnego (faul na Łobodzińskim, prawa flanka) była takiej samej jakości jak jego wcześniejsze dośrodkowania, czyli niezbyt precyzyjna.

Ale na drodze lotu futbolówki znalazł się Paweł Brożek, po którego tzw. przedłużeniu Marcelo pewnym uderzeniem skierował piłkę do siatki. A o temperaturze radości wiślaków niech zaświadczą m.in. krótkie dziękczynne modły Mariusza Pawełka.