Jak Mar Zella uparła się na pisanie książek

Muszę to przyznać już na wstępie: idąc na spotkanie z Jagodą, wyobrażałam sobie brzydką okularnicę w porozciąganym, szarym swetrze, o pseudofilozoficznych zapędach. No bo niby dlaczego młoda kobieta miałaby nałogowo zajmować się pisaniem książek, i to jeszcze takich z "pogrzebem" w tytule? Ach, i jeszcze ten pseudonim: Mar Zella. Że niby czemu nie chce wyjawić swojego nazwiska? I twarzy pewnie też nie, brzydula jakaś - tak myślałam.

No i pomyliłam się okrutnie. W kawiarni czekała na mnie prześliczna, rozpromieniona dziewczyna, na którą z sympatią spoglądała dosłownie każda przechodząca osoba. - Po co ten pseudonim? Coś ukrywasz? -zapytałam. - A bo Jagoda Sobczyńska za długo jakoś brzmi. Nikt by przecież nie zapamiętał. A co, myślisz, że źle zrobiłam?

Jedyna słuszna droga
Jagoda, pytając mnie o zdanie, wcale się nie zgrywa. - Świeżynka ze mnie, więc każda opinia się liczy - deklaruje z tym swoim uroczym uśmiechem. Bo wprawdzie przez ostatnie kilka lat, odkąd skończyła studia, książek napisała już pięć, "Hiszpański pogrzeb", który za dwa tygodnie trafi do księgarń, jest jej wydawniczym debiutem.

Pisać lubiła od tak zwanego zawsze. A to wierszyki, a to pamiętniki, a to gazetki szkolne. Studia jednak wybrała z innej beczki - najpierw socjologię, potem nauki o rodzinie. I prawie zapomniała o tym, jak lubi pisać. - Do momentu, kiedy skończyłam studia, a mama powiedziała: Jagoda, szukaj pracy. Wtedy wyciągnęłam kartkę papieru, długopis i zaczęłam wypisywać, jak by ta praca miała wyglądać. I rozpisałam się tak jakoś, że wyszło, że nic innego robić nie chcę - śmieje się. Swoje inspiracje odnajduje w podróżach. Ostatnio była w Indiach, o czym pisze kolejną książkę.

- Ale najbardziej lubię powroty do Krakowa. Wtedy nocami, bo sowa ze mnie, siadam przy komputerze i piszę. Wrażenia z podróży łączę ze zdarzeniami z wykreowanego przeze mnie świata, często na styku science fiction, fantasy, nauk paranormalnych. Typowo babskie problemy występują obok śmierci czy przemijania. A tworząc fikcyjne postacie, oddaję im cząstkę siebie. Uważam, że tylko wtedy będą prawdziwe, wiarygodne - tłumaczy.

Najlepsze pomysły przychodzą do niej kiedy... biega. - Wtedy myślę: o tak, opiszę to tak i tak, zaraz po powrocie do domu. Ale kiedy przekraczam jego próg, wszystko magicznie znika z mojej głowy - opowiada.

Jak wyżyć z marzeń
Pisanie łatwym kawałkiem chleba nie jest. - Długo zajęło mi, żeby znaleźć się w miejscu, w którym jestem. A to przecież dopiero początek! - wzdycha Jagoda. "Hiszpański pogrzeb" za dwa tygodnie trafi w ręce czytelników. Pisarka przyznaje, że im bliżej "godziny zero", tym bardziej stresuje się, czy im się ta opowieść spodoba. I czy ci zechcą kupić kolejne.

- Zdaję sobie sprawę, że obrałam trudną drogę, że rynek wydawniczy dla młodych, nie znanych wcześniej debiutantów, nie jest prosty. Mama, chłopak, znajomi, wszyscy mówią mi: Jagoda, może czas poszukać normalnej pracy, a nie tylko żyć marzeniami. Ale ja jeszcze chwilę tymi marzeniami chciałabym pożyć - uśmiecha się młoda pisarka. A kiedy tak robi, trudno z całej siły nie trzymać za nią kciuków.

Więcej o Jagodzie na stronie www.marzella.pl oraz na jej profilu na Facebooku (Mar Zella)

Codziennie rano najświeższe informacje, zdjęcia i video z Krakowa. Zapisz się do newslettera!